|

  • A
  • A
  • A

Posiedzenia Sejmu

Sala posiedzeń Sejmu to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w kraju. Jak często posłowie zbierają się na obrady? Jak głosują i czym się różni większość zwykła od kwalifikowanej? Odpowiedzi na te pytania udzielamy poniżej.

Posiedzenia

Posiedzenie Sejmu to zgromadzenie pełnego jego składu (460 posłów) w celu obradowania nad sprawami będącymi przedmiotem prac Sejmu, a w szczególności uchwalaniem ustaw.

Posiedzenia Sejmu odbywają się w terminach ustalonych przez Prezydium Sejmu lub terminie określonym uchwałą samego Sejmu. W praktyce posiedzenia odbywają w tzw. tygodniach posiedzeń, między którymi posiedzeń się nie zwołuje ( posłowie mają wówczas czas na wykonywanie swych obowiązków poselskich w ich okręgach wyborczych). Jednak posiedzenie można w razie potrzeby zwołać w każdej chwili.

Posiedzenia Sejmu otwiera i zamyka Marszałek Sejmu trzykrotnie uderzając laską marszałkowską o podłogę.

Czas trwania posiedzenia jest ściśle związany z porządkiem dziennym posiedzenia, czyli zestawieniem spraw, jakimi Sejm ma zająć się na danym posiedzeniu. Posiedzenie trwa bowiem tak długo, dopóki porządek dzienny nie zostanie wyczerpany, a tym samym omówione zostaną wszystkie zaplanowane w porządku np. projekty ustaw.

Jako, że terminy posiedzeń obejmują tylko kilka dni, a plan prac jest bardzo rozbudowany, często zdarza się, że Sejm obraduje do późnych godzin nocnych.

Porządek dzienny posiedzenia jest ustalany przez Marszałka Sejmu, po wysłuchaniu opinii Konwentu Seniorów. W przypadku gdyby ta opinia nie była jednolita, w spornych punktach rozstrzyga Sejm w drodze głosowania.

Głosowania

Jednym z obowiązków poselskich jest udział w głosowaniu. Aby głosowanie było ważne, niezbędne jest kworum, które przy uchwalaniu ustaw wynosi co najmniej połowę ustawowej liczby posłów – minimum 230 posłów. Do kworum nie są jednak wliczani posłowie, którzy będąc na sali, nie podjęli żadnej decyzji, czyli nie zagłosowali ani „za”, ani „przeciw”, ani „wstrzymuję się”. Warunkiem przyjęcia ustawy jest poparcie jej przez zwykłą większość posłów. W tym samym trybie Sejm podejmuje uchwały i inne rozstrzygnięcia, jeżeli przepisy konstytucji albo regulaminu Sejmu nie stanowią inaczej.

Głosowanie jest jawne i odbywa się poprzez podniesienie ręki przez posła oraz jednoczesne wykorzystanie przez niego elektronicznego urządzenia do głosowania. Poseł głosuje po wprowadzeniu do czytnika osobistej karty magnetycznej, na której zakodowane są jego dane. W wypadku awarii urządzeń Marszałek Sejmu może zarządzić głosowanie przez podniesienie ręki i obliczenie głosów przez sekretarzy. Marszałek, jak również grupa co najmniej 30 posłów, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie głosowania imiennego. Głosowanie to polega na tym, że posłowie kolejno, w porządku alfabetycznym, wyczytywani przez sekretarza Sejmu wrzucają karty do głosowania do specjalnej urny.

Wyniki głosowania ogłasza Marszałek Sejmu po obliczeniu głosów. Jeżeli jednak wynik głosowania budzi wątpliwości posłów, to Sejm, na wniosek 30 posłów, może dokonać tzw. reasumpcji głosowania, czyli powtórzyć głosowanie, ale może się to odbyć tylko na tym samym posiedzeniu Sejmu.

Można wyróżnić następujące rodzaje większości, które obowiązują w zależności od wagi podejmowanych przez Sejm rozstrzygnięć:

  • większość zwykła – gdy głosów „za” jest więcej niż „przeciw”. Teoretycznie może się tak zdarzyć, że ustawa zostanie uchwalona przy jednym głosie „za”, przy braku głosów „przeciw” i 229 głosach „wstrzymujących się”. Natomiast równa liczba głosów „za” i „przeciw” oznacza, że ustawa (uchwała) nie została przyjęta;
  • większość bezwzględna – gdy głosów „za” jest więcej niż łącznie głosów „przeciw” oraz „wstrzymujących się”. Głosy „wstrzymujące się” utrudniają tutaj uzyskanie większości, ponieważ sumują się z głosami „przeciw”. Warto też nadmienić, iż nie jest prawdą, że większość bezwzględna to poparcie 50% plus jeden głosujący, ponieważ ta formuła sprawdza się tylko w wypadku parzystej liczby osób głosujących. Wymóg bezwzględnej większości obowiązuje m.in. w wypadku odrzucania przez Sejm poprawek Senatu do ustaw lub dla uchwalenia wotum zaufania Radzie Ministrów;
  • większość kwalifikowana – gdy przepisy prawa ustalają szczególną proporcję wymaganą do podjęcia decyzji – 2/3 lub 3/5 głosów. Przepisy konstytucji przewidują taką większość dla decyzji o szczególnym znaczeniu i szczególnej wadze, ze względu na to, że większość taką jest trudniej uzyskać. Kwalifikowana większość 2/3 głosów ustawowej liczby posłów, tj. co najmniej 307 głosujących „za”, potrzebna jest do podjęcia uchwały o skróceniu kadencji Sejmu, natomiast większość 3/5 głosów, uzyskana w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów, niezbędna jest do ponownego uchwalenia ustawy zawetowanej przez Prezydenta. Konstytucja uzależnia obliczenie większości kwalifikowanej od liczby posłów głosujących – co jest zasadą – lub od ustawowej liczby posłów.